درخواست آمریکا از ایران جهت شرکت در کنفرانس افغانستان
کلمه امنیت ،درجامعه جهانی وبخصوص در منطقه خاورمیانه کنونی تنها کلید واژه اساسی است که درتثبیت یا نقل وانتقال سازنده قدرت نقش محوری رابرعهده دارد.چالش پیش روی امروز قدرت جهانی
دراقصی نقاط مناطق اشغالی، گواهی بر همین ادعاست.
تامین امنیت درافغانستان ، مشارکت سیستماتیک کشورهای صاحب نفوذو محوری درامنیت منطقه رامی طلبد.تئوری محض حوزه نفوذ ابرقدرت باتکیه بر اهرم های نظامی ـاستراتژیک
دردنیای فعلی کارایی خودرا تاحدودی ازدست داده است.
امنیت در جهان امروز ثمرهinput های اساسی درنظام تبیین قدرت بین المللی وتحلیل اساسی آنهاست که در نهایت منجر به تولیدoutput های موثر خواهدشد،می باشد.
.این همان پروسه آزمون وخطا است که منجربه بازتولیدنتایج جدیدوکارآمدتر درنظام بین الملل خواهدشد.
باتوجه به همین نظریات،سیستم هژمونی جهانی ازاعمال رابطه عمودی ـ التقاطی قدرت، به سمت سیستم کنش مشارکتی(تعامل افقی) تغییر رویه داده است.این چرخش نظری رامی توان درموضعگیری های جدیددولت تازه به روی کار آمده اوباما مشاهده کرد.
باتوجه به تضاد سیاسی وایدئولوژیکی ایران وآمریکا بایکدیگر که بصورت آشکارا درسیاست خارجی طرفین قابل مشاهده است، سوالات بسیاری در اذهان پدیدار می شود:
۱ـ طرفین تا چه اندازه در افغانستان منافع مشترک دارند؟
۲ـ آیا دوکشور حاضرند بخاطر ایجاد صلح وامنیت پایدار در افغانستان ومنطقه از بعضی آرمانهای سیاسی خود بگذرند؟
۳ـ تا چه حد این مذاکرات جولانگاه باج خواهی های سیاسی دولت های محور نخواهدشد؟
۴ـ ایران به عنوان یک کشور مصلحت طلب چه استراتژی را درقبال این مسئله دنبال میکند؟
۵ـ این امنیت تا چه اندازه پایدار خواهد ماند؟ وبسیاری سوالات دیگر که پاسخ به آنهامشکل خواهد بود...
بزرگترین چالش پیش رواین است که هیچکدام از طرفین سیاست انفعالی وعقب نشینانه را در راس برنامه های خود دنبال نمیکنند و در صدد کسب نفوذ بیشتر در منطقه هستند.
ولی ازسویی دیگر ایالات متحده آمریکا،برای برون رفت ازاین چالش چراغ سبزی به دولتهای همجوار ازجمله ایران نشان داده است.
جمعی از دانشجویان حقوق وسیاستیم که گاهگاهی در این سرا، اگر تاب بیاوریم وحوصله مان سر نرود می نویسیم، نه فقط مسائل مهم واساسی بل، هر آنچه که در ما نسبت به خود واکنش، شاید واکنش خاص ایجاد می نماید.